Quantcast
peoplepill id: tadeusz-grabowski-1
TG
1 views today
1 views this week
Tadeusz Grabowski

Tadeusz Grabowski

Polish officer
Tadeusz Grabowski
The basics

Quick Facts

Intro Polish officer
Was Military officer Soldier Officer
From Poland
Type Military
Gender male
Birth 17 May 1886, Kraków, Poland
Death 1940, Kharkiv, Ukraine (aged 53 years)
Star sign Taurus
Awards
Decade of Independence Regained  
Peoplepill ID tadeusz-grabowski-1
The details (from wikipedia)

Biography

Tadeusz Władysław Grabowski (ur. 17 maja 1886 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Władysława i Julii z Wrońskich. Absolwent Wyższej Szkoły Przemysłowej w Krakowie i Politechniki Lwowskiej. Od 1914 walczył w szeregach Legionów Polskich. Był oficerem 3 szwadronu, a później 2 pułku ułanów. 29 września 1914 awansował na chorążego, 18 stycznia 1915 – podporucznika, a 1 listopada 1916 na porucznika. Walczył w Karpatach i na Wołyniu. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii i skierowany na front we Włoszech.

W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu rotmistrza. Wziął udział w obronie Lwowa, a następnie walczył na wojnie z bolszewikami. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika Sztabu Generalnego z dniem 1 kwietnia 1920, w kawalerii, w „grupie byłych Legionów Polskich”. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Komisji Likwidacyjnej Naczelnego Dowództwa, pozostając na ewidencji Oddziału V Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 42. lokatą w korpusie oficerów jazdy. We wrześniu 1922, po ukończeniu kursu i uzyskaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr II na stanowisko I referenta. W czasie studiów i podczas pełnienia służby w Inspektoracie Armii generała dywizji Lucjana Żeligowskiego pozostawał na ewidencji 2 pułku szwoleżerów Rokitniańskich, który wówczas stacjonował w Bielsku-Białej. W maju 1924 został przesunięty na stanowisko II referenta. W 1925 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 4 pułku strzelców konnych w Płocku, a w listopadzie 1927 – dowódcy 9 pułku strzelców konnych w Grajewie. 1 stycznia 1928 awansował do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W październiku 1931 został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa Biura Ogólno–Administracyjnego. W październiku 1937 został powołany na stanowisko szefa Biura Planowania MSWojsk..

W czasie kampanii wrześniowej po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Awanse

  • podporucznik – 18 stycznia 1915
  • porucznik – 1 listopada 1916
  • rotmistrz – 1919
  • major –
  • podpułkownik – 1 kwietnia 1920
  • pułkownik – 1 stycznia 1928 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928

Ordery i odznaczenia

  • Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4329 (1922)
  • Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 roku „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Walecznych – czterokrotnie
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
  • Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Zobacz też

  • Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej
  • Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
  • Obozy NKWD dla jeńców polskich
  • zbrodnia katyńska

Przypisy

Bibliografia

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917.
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Rocznik oficerów kawalerii 1930, Główna Drukarnia Wojskowa, Warszawa 1930.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, opracowanie zespołowe pod kierunkiem Jędrzeja Tucholskiego, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​.
  • Tadeusz Böhm: Z dziejów naczelnych władz wojskowych II Rzeczypospolitej. Organizacja i kompetencje Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1918–1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08368-1.
The contents of this page are sourced from Wikipedia article on 16 Jun 2020. The contents are available under the CC BY-SA 4.0 license.
comments so far.
Comments
From our partners
Sponsored
Reference sources
References
http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP20070850885
http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=64481
http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19311320199
arrow-left arrow-right instagram whatsapp myspace quora soundcloud spotify tumblr vk website youtube pandora tunein iheart itunes